OpkomendeZon's Blog

opkomendezon — Wed, 18 Jan 2012 22:19:14 +0000

Eten
Slapen
Ademen

Gearchiveerd onder:Zonnig

opkomendezon — Sat, 07 Jan 2012 17:12:48 +0000

Gearchiveerd onder:binnenwereld/buitenwereld, Zonnig

Oud met nieuw, nieuw met oud

opkomendezon — Mon, 02 Jan 2012 10:35:41 +0000

Maandagochtend. De groene kaars brandt op de vensterbank. Een licht hoofd van de meditatie. Thuis. Kloppende keel. Overal in mijn lichaam vindt er uitwisseling plaats. Oud met nieuw, nieuw met oud. Het is 2 januari. Mijn voeten zijn roze van kleur.
De topjes van mijn vingers dansen over de toetsenborden. Ze tintelen. In de kamer hangt een geur van de met de hand gewassen kleren. Op de achtergrond klinken de piano klanken van Canto Ostinato.
Volgens neefje is 1+1 niet 2. 1+1=raam. Het 2011 raam dat mijn slaap in de december weken blokkeerde.
Dit laatste 2011 weekend verblijf ik bij R. in een enorm antrikraakpand. Weg van het Amsterdamse, los van yoga. Met onze oren luisteren we naar de top 2000, dansen in het rond en zingen – vals – mee. Koken met pompoen, rollen sushi, vullen taco’s. Drinken chai met melk en suiker en wisselen ondertussen – soms bedachte - gedachten uit. Ik krul mezelf als tapijt rollend over haar vloer uit en in. En besluit dat ik niet langer half wil liefhebben.
31 december, 23.00. Een kleine groepje mensen aan de tafel met kaarsjes.
Vertellen verlangens, herinneringen en drinken ondertussen van de Urker havenwater. Luisteren ook hier naar Canto Ostinato. Dan even Herman van Veen en Keith Jarrett. De muziek wisselt, samen met de gesprekstof, van onderwerp.
We spelen spelletje, fantaseren over de boerderij die we met elkaar willen kopen en daarin zelfvoorzienend zijn. Dan kruipt M. achter de piano. Helder moment: hij heeft de piano meegenomen maar dat weerhoudt me niet om verder te spelen.
Verlangen is vrij zijn. Niet als in naïef vrij. Maar voelen dat ik enkel hoef te ademhalen om te zijn: levend.
Dan sta ik boven op een flatgebouw. Geen idee wat me hier heeft gebracht.
Een feestje. De negende verdieping. Ik kan springen. De gedachten kruipt voor even in de gangetjes van mijn hersenstorm. Het is maar een vlaag. Ik dans verder op de tonen van Spaanse achtergrond muziek. Ik dans buiten op de negende mezelf 2012 in. Tijdens deze bewegingen kijk ik uit over een door vuurwerk verlichte stad; Utrecht. In de verte drijft de woonboot van het verleden
En zonder aanleiding loopt er een jongen op me af. Hij stelt zichtzelf voor en begint te vertellen. Hij vertelt over zijn promoveren in de neuropsychologie en het door hem gepubliceerde artikel over het knipperen van de ogen. Ik kijk hem aan. Zwijgzaam. Hij praat en praat. Slikt wat speeksel in. En zonder aankondiging stopt hij midden in zijn verhaal. Ik frons mijn wenkbrauwen. Hij slaakt een zucht: ‘Jezus, jij knippert amper met die oogbollen van je. Het is alsof jouw ogen huid doorboren en de ziel blootleggen.’ Ik kijk ietwat stoïcijns naar zijn gelaat. Door het raam van zijn huid. Glimlach, ik. Hij knikt, glimlacht en begrijpt mijn lichaamsstaal. Ik wend mezelf van hem af en dans verder met R. en M. Hij loopt weg, kijkt over zijn schouder en knippert met zijn ogen. Ik knik hem gedag. Dan voegt hij zichzelf in en terug bij de groep met een andere, kleine cultuur.
Mijn ogen vangen licht. Ik wil zien. Begrijpen en onthouden: de verhalen, kleuren, lijnen, vormen en bewegingen.
En dan slaap ik in. Het is 1 januari 2012. 6 uur in de ochtend. Ik droom de uren verder. Schreeuwend word ik wakker. De schreeuw zegt dat ik van hem hou; patronen wil doorbreken. Ik laat mijn hoofd weer vallen in een muffig kussen en sluit mijn ogen.
1 januari, 16.00.
Ik duik. Mijn huid staat in de fik door het ijskoude water dat me omsluit. Ik ren met blote voeten over het fietspad. De steentjes drukken in de onderkant van mijn voetzool. We schreeuwen 2011 uit ons lijf. Tijdens de tweede duik word ik stil.
Het grijze water blijft golven. Ik snak naar adem. De derde duik is als mijn grens; het verlamt. Mijn hartslag begint te dalen. Ik voel me afgespoeld. Rillend, naakt.
Mijn spieren verkrampen en ontspannen, verkrampen, ontspannen. Rust. Tot leven gekomen.
1 januari, 17.30. Met zijn drieën op de bank. Glühwein met kaneelstokje. Een kat kroelend op mijn buik. Verwarming hoog.
En dan begint het te stromen. Ik kan het niet in woorden beschrijven. Alsof mijn hele lichaam vertelt dat ik kan en mag. En dan stromen mijn tranen. Zout. Zoutgeluk. Levensgeluk. Sterk.
Ik ga verwarmd in 2012.

Gearchiveerd onder:Zonnig

opkomendezon — Wed, 14 Dec 2011 12:43:45 +0000

Ik ben moe
Moet moe
Stik moe
Mug moe
Moet moe
Vezel moe
Man moe
Nooit gestreden
Wel moe

Gearchiveerd onder:Zonnig

17.01 – 17.55

opkomendezon — Tue, 06 Dec 2011 22:48:32 +0000

De felle zon schijnt op je gezicht. De fiets kraakt en piept bij het dragen van het gewicht en de verplaatsing door flexie en extensie van heupen en knieën.
Het licht glinstert in donkere wolken van dreigende regen. Kleine sidderingen door het lijf. Ondefinieerbare signalen.
En je fietst fiets, fietst naar het roze huis. Het landgoed waar dreunende auto’s van de omliggende snelwegen als omgevingsgeluiden samenklonteren. Zij samen aan tafel met kaas, brood en eieren. Stilte.
Je brabbelt terwijl tenen ijskoud zijn geworden en handen verkrampen van onveiligheid.
Onverwachtse stilte mag zich niet aandienen. Waarom was je hier? Waar ben je nu? Hier.
Dan buiten, wandelend over groen gras. Molshoopjes, een scheef gegroeide Eik die zijn bladeren heeft verloren. Fases van wind met regen die samen met een suizend geluid rauw naar het gezicht toe bewegen. Staand daar in de modderige plassen van de boomgaard bekruipt dat onbehagelijke gevoel naar binnen. Het patroon stelt zichzelf toon. In de donkere wolken is een lichtblauwe plek zichtbaar. Zoveel licht om in te springen, te verdwijnen. In het oog van de storm. Rust.
Het mos drukt in de grond als het gewicht van je voeten verspringt van rechts naar links. En dan lijkt het alsof de stem in zijn eigen woorden stikt. Wat stikt er aan het gevoel? Ben je het zelf?
De deur kraakt. Binnen is het donker. Een rilling over rug. Het is rond vijven. Je telefoon trilt drie keer achter elkaar. Degene aan de andere kant van de lijn heeft aangevoeld.
Als een blok cement onbewogen op de vloer. Zintuigelijk heeft het niks door.
Daar piept een jonge stem. Woedend tot veel in staat en zo ontzettend sterk. Misselijkmakend is dit moment. Zo oud. Wil niet langer.
En voor het eerst is het schreeuwende sterker dan de rest van het lijfje. Tot uiting gekomen in het late middaguur. En ben jij weggelopen – misschien wel gevlucht - met alle begrenzing die al zolang nodig is. Nu ben je voelbaar in het luchtledige. Dat mag voor even met schaamte, een onvolledige huid van weggegeven stukjes en warmte van een buik die wel de jouwe is. Dit is het vrije begin om te doorbreken. De kwetsbare stem ruimte geven.

Gearchiveerd onder:binnenwereld/buitenwereld, leven, toekomst

Niemandsland

opkomendezon — Wed, 23 Nov 2011 17:05:41 +0000

Dansen is bidden met mijn twee benen, mijn buik, mijn ogen, mijn tenen, mijn huid, mijn adem, mijn vingers, mijn haren, mijn armen, mijn hoofd, mijn gevoel. Het mijn.
Dansend ik is ver weg van hier. Vrij. Een wereld die niemand kent – mijn niemandsland.

Gearchiveerd onder:binnenwereld/buitenwereld, dans

Mist

opkomendezon — Sun, 20 Nov 2011 20:58:08 +0000

De stad in slaap.
Hier en daar dwalen kloppende systemen van zuurstofrijk en zuurstofarm bloed.
Over de Amstelbrug dwaalt een hulsel in de natte kou van de vroege zondagochtend.
De afgebakende witte wereld verhult haar verschijning.
Trappend op een lage fiets verplaatst haar koud geworden romp zich naar de volgende bestemming.
Haar zuiverste zelf.
Ze is er wel en ook weer niet.
Haar bloed stroomt van teen naar top. Haar nagels groeien.
Op de huid van haar handen zitten kleine wondjes van koud geworden vingers die even niet meer voelen.
Wat ze herkennen willen ze nog niet aanraken.
Niets is verborgen van haar naaktheid.
Dit is haar gezicht. Geen ander. Gevoelsmatig zo waar.
Onder het witte laken van de mist.

Gearchiveerd onder:Zonnig

vrij

opkomendezon — Wed, 16 Nov 2011 12:24:19 +0000

‘Wat is je doel?’
Denk.
‘Om werkelijk vrij te zijn.’
Knikt goedkeurend.
‘Met beetjes ruimte gevoelsmatig vrij.’

Gearchiveerd onder:Zonnig

Kwartjes

opkomendezon — Wed, 09 Nov 2011 20:42:15 +0000

Het kwartje valt. Als helft van geheel staat het vierjarige kind weggeduwd in een hoekje. Achtergebleven hutten bouwend van lakens en wasknijpers in de achterkamer van de woonboot. De grote prunusboom in het midden van het grasveld raakbaar in geheugen. Daar waar de woonboot lag in oude jaren tachtig/negentig kleuren. Kwartjes vissend met zelf geknutselde magneethengels. De constante stroom van kwakende eenden.
De boosheid gaat onder andere over een achtergelaten stem. De machteloosheid binnen eigen keuzes. En het steeds maar weer kiezen voor ondergaan terwijl ruggengraat sterk genoeg is om te gaan staan binnen het zwaartepunt en steunvlak. Ze bewegen mee als ze de ruimte krijgen om mee te bewegen. Omdat er een keuze is binnen onze eigen stem. Altijd.
In de Latei drink ik minthee met I. Gloeiende wangen. De kou van de herfst treedt binnen. Moe, stromend energie bloed. Laat ik mezelf luisteren na vandaag. Gewennen. Weten. Vrij zijn. Geïntregeerd tevreden met mezelf als geheel.

Gearchiveerd onder:Zonnig

wensbotje

opkomendezon — Mon, 31 Oct 2011 17:21:17 +0000

In Eenrummerland vertelt mijn nichtje over het wensbotje.
Het botje waar je alles mee wensen kan. Voor jezelf, een ander.
Ik lig in elkaar gevouwen op het kleed voor de haard. Ik leer wat anatomie. Het is warm. Vroeg donker. Stil. Ondertussen kriebel ik het hoofd van mijn andere nichtje.
Rouauw. Pijn binnen wandelt rondjes.
Het is niet te vatten in taal.
Door merg en been.
In alle lagen van mijn huid waar ik niet wist dat ik bestond.
Nu, voor even zou ik dat kleine wensbotje willen zijn.
En me dan verplaatsen als een warmtewens door de gangetjes binnenin. Zodat het schreeuwen even stil kan worden. Snap je?

Gearchiveerd onder:Zonnig