De rode Mazda zweeft over het wegdek. Invoegen, uitvoegen. De muziek schalmt
luidt door de auto. Zingend verdwaal ik. ‘Welkom in Amersfoort’ vertelt het bord mij. Ik bedank vriendelijk; rij kalm Amersfoort weer uit. Woudenberg, Maarsbergen. Nederland is recht en strak. Uiteindelijk ben ik daar. Want dáár wordt voor even mijn nieuwe ‘huis-thuis’. Huis en thuis die hier, hier in Utrecht zo graag willen vervellen. Dat lukt niet. Vandaar deze nieuwe wulk.
Het regent, de weilanden zwellen op. Onder de kadaverbakken liggen ontbindende koeien.
Mistroostig komt mijn nieuwe huis-thuis me tegemoet. Sober, zwaar; cellenblokken wachten.
Moet dit? Wil dit? Of slik ik de sleutel van het nieuwe deurslot liever in.
De ruitenwissers gaan woest tekeer. Bedrukt en vies van de modder rijdt Mazda terug.
Afgelopen weken heb ik dit nieuwe huis veelvuldig mogen ontmoeten. Elke ontmoeting onthulde en vertelde iets anders. Vooroordelen verdwenen.
Vandaag is het grijze groene zonniger geworden , de horizon kleurde roze – volgens A. door de uitlaatgassen. Ik waan me toch maar in mijn eigen roze wereld.
Deze ontmoetingen maken het nieuwe huis lichter. Huis-thuis van nu knort gretig. Wat heb ik te verliezen? Het oude deurslot moest toch al vervangen worden.
In dit oude huis zijn buiten- en binnenkant, intern en extern altijd zo bepalend geweest. Nu is het tijd om écht één te worden. Samen met sleutel, met licht, met alles. Net zoals heremietkreeft: opzoek naar iets beters, mooiers - de schelp nog krachtiger.
Mazda brengt me terug naar het nu, nog even. Uit de luidsprekers klinkt het alom bekende twee meisjes. De zon verdwijnt in een wolk van zwarte regen. Ondertussen wens ik ons – zingend – allemaal een fijn huis-thuis toe. Met op het keukenblad het gele vaatdoekje: gewassen, schoner, geler en opnieuw, voor altijd absorberend.
